ஆனந்தியின் மோட்டார் சைக்கிள்

Nov 21st, 2010 | எழுத்தாளர்: | பகுப்பு: Uncategorized, இதழ் 33

ஆனந்தி, எனது நண்பன் ஒருவனின் தங்கை. அழகி. இந்த நண்பன் எனக்கு அறிமுகமாக முன்னதாகவே ஆனந்தியை எனக்குத் தெரியும். ஆனந்தி நான் படித்த அதே கல்லூரியில் படித்தவர். ஒரே ஊர். ஆனந்தியின் அம்மா ஒரு கோபக்காரி. தான் பிழை என்று ஒரு விடயத்தை நினைத்துவிட்டால் அதற்காக உருத்திரதாண்டவம் ஆடத்தயாரான ஒரு தாயார்.

ஒரு நாள் பலாலி வீதியால் சென்றுகொண்டிருந்த என்னை ஆனந்தியின் அம்மா ஆனந்தியின் மோட்டார் சைக்கிள் வழிமறித்தார். “சிவா, எனது மருமகனின் (ஆனந்தியின் கணவர் ) மோட்டார் சைக்கிளை ஈபி இயக்க ஆட்கள் பலவந்தமாக கடத்திக் கொண்டு சென்றுவிட்டார்கள். அது மானிப் பாயில் உள்ள முகாமில் இருப்பதாக அறிந்தோம். நீதான் அதை மீட்டு எடுத்துத் தரவேண்டும்’.

இதுதான் ஆனந்தியின் அம்மாவின் வேண்டுகோள். என்னிடம் சொல்லி விட்டால் பின்னர் எல்லாம் சுகமே நடந்து விடும் என்ற நம்பிக்கை அவருக்கு இருந்தது. ஆனந்தியின் கணவருக்கு கொழும்பில் வங்கி ஒன்றில் வேலை. விடுமுறைகளில் யாழ்ப்பாணம் வரும்போது பயணம் செய்ய இந்த மோட்டார் சைக்கிள். அதையும் மிகக் கவனமாக வீட்டுக்குள் பதுக்கித்தான் வைத்திருந்தார்கள். இருந்தபோதும் அதை வீட்டுக்குள் புகுந்து சிலர் கடத்திச் சென்று விட்டார்கள்.

இப்படி ஒரு நிலைமையில் ஒருவர் நீதி மன்றம் தான் செல்வார். நீதியை நிலை நாட்ட நீதிமன்றங்கள் எவ்வளவு முக்கிய மானவை என்பதை நான் உங்களுக்கு
விளக்கத் தேவையில்லை. ஆனால் இந்த நீதிமன்றங்கள் எல்லாம் ஒரு நாள் செயல் இழந்தன. இது பலருக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். இது யாழ்ப்பாண மக்களுக்கு ஆச்சரியமான விடயம் இல்லை. பின்னர் வன்னி மக்களுக்கும்தான்.

நீதிமன்றங்கள் இயங்க வேண்டுமாயின் காவல்துறை இயங்க வேண்டும். யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்த காவல் துறை அலுவலங்கள் எல்லாம் தமிழீழ விடுதலை இயக்கங்களால் கைப்பற்றப்பட்டு அந்தக் கட்டடங்கள்கூட தகர்க்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில் வீதிகளில் ஒரு காவல் துறை அலுவலகர் கூட நடமாடுவதில்லை. எல்லாவற்றையும் மீறி அவர்கள் நடமாடினால் அதில் ஒரு சங்கதி இருக்கும். ஏதாவது மரக்கறி, மீன் வாங்குவதற்காகவோ, அல்லது மாட்டுக்கு புண்ணாக்கு வாங்குவதற்காகவோதான்

ஆக மொத்தத்தில் விடுதலை இயங்கங்களே மக்களுக்கு நீதியை வழங்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டது. இப்படியான நிலையில் பல தீர்ப்புகள் மக்களுக்கு வழங்கப்பட்டன. இருக்கும். அந்நிலையில் கூட அவர்கள் மிகக் கவனமாக காக்கி நிற சாரம் கூட அணியமாட்டார்கள்.

சட்டங்கள், குற்றவியல், சமூகவியல், உளவியல், அரசியல் எதுவும் அறியாதவர்கள் இந்தத் தீர்ப்புகளை வழங்கினார்கள். இது ஒன்றும் இல்லாமல் தீர்ப்புச் சொல்வது தீர்ப்பு வழங்கியவர்களுக்கு ஒன்றும் கஷ்டமான காரியமாகத் தெரியவில்லை. தீர்ப்பை வாங்கியவர்களுக்கு மட்டும் மிக கஷ்டமாக இருந்தது என்னவோ உண்மைதான். ஆனாலும் அதை அவர்கள் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாது.வாங்கியது வாங்கியதுதான். இந்தக் காரியங்களை செய்தவர்கள் இயக்கங்களில் இருந்த அரசியல் பிரிவினர் இல்லை. துப்பாக்கி ஏந்திய விடுதலை இராணுவத்தினர். இப்படி ஒரு வழக்கு நடந்தது.

என்னை காதலித்து ஏமாற்றிவிட்டு, என்னுடைய காதலர் இரத்தினகோபால் இன்னொரு பெண்ணை மணம் முடித்துவிட்டார்’ என்று சாந்தி என்ற பெண் மக்கள் விடுதலைப் படையிடம் (ஈபிஆர் எல் எவ் இன் இராணுவப் பிரிவு) ஒரு மனுதாக்கல் செய்தார். இரத்தினகோபாலை உடனடியாகக் கைது செய்தது மக்கள் விடுதலைப்படை. தொடர்ந்து அவரைப் புலன்விசாரணை செய்தது. விசாராணை என்றால் அடி, உதை கொடுப்பது சாதாரணமான விடயம் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்.

விசாரணையின் முடிவில் “ஒரு பெண்ணைக் காதலித்து ஏமாற்றுவது மகா தவறு. எனவே நீ சாந்தியை இன்றே திருமணம் முடிக்கவேண்டும்’ என்று தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. திருமணம் மட்டுமல்ல முதல் இரவும் துப்பாக்கிகளின் முனையில் நடந்தேறியது. சாந்தியும், இரத்தினகோபாலும் மிக மகிழ்சியாக இந்த தீர்ப்பை ஏற்றுக் கொண்டனர். இμண்டு நாள் கழிந்த பின்னர் இன்னுமோர் புதிய வழக்கு
மக்கள் விடுதலைப்படைக்கு வந்தது.

“என்னை திருமணம் செய்த எனது கணவர் இப்போது என்னைக் கைவிட்டு தனது பழைய காதலியுடன் வாழ்கின்றார்’ என்று இரத்தினகோபாலின் மனைவி செம்பகம் முறைப்பாடு செய்தார். இந்தப் புதிய வழக்கு மக்கள் விடுதலைப்படையை சிக்கலுக்குள்ளாக்கி விட்டது.

இந்த வழக்குக்கு என்ன தீர்ப்பு வழங்கலாம் என்று தீவிμ ஆலோசனை நடந்தது. வில் “இரத்தினகோபால் நீ சாந்தியையும், செம்பகத்தையும் மனைவிகளாக ஏற்றுக்கொண்டு வாழ வேண்டும்’ என்று தீர்ப்பு வழங்கப்பட்டது. இரகோபாலுக்கு ஒரே சந்தோசம். ஆனால் இந்தத் தீர்ப்பு செம்பகத்திற்கும், சாந்திக்கும் பெரிதாக திருப்தி இல்லை.

சுமார் 26 வருடங்களுக்கு முன்னர் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு; இப்போது இவர்கள் எப்படி இருக்கின்றார்கள் என்று தெரியாது. குழந்தைகள் பிறந்து பேரக் குழந்தைகளும் கிடைத்திருக்கலாம். இடையில் பிரிந்தும் போயிருக்கலாம். இப்படியான ஒரு சூழ்நிலையில்தான் ஆனந்தியின் அம்மா தனது வழக்கை என்னிடம் கொண்டு வந்தார். இந்த வழக்கு சிக்கலானது. தீர்ப்பு சொல்லிக் கொண்டிருந்த நீதவான்கள் மீதே குற்றம் சாட்டி வழக்கு.

‘முயற்சி செய்து பார்க்கின்றேன் அம்மா’ என்று ஒப்புக்குச் சொல்லி வைத்தேன். ‘உன்னுடைய ஆட்கள்தான் இந்த மோட்டார் சைக்கிளை எடுத்தது. நீ நினைத்தால் இந்த மோட்டார் சைக்கிளை மீட்டுத் தμலாம்.’ ஆனந்தியின் அம்மா சற்று கோபமாக வலியுறுத்திச் சொன்னார்கள். ‘சரியம்மா. நான் இன்றைக்கே போய்ப் பார்க்கின்றேன்.’

ஒரு பலியாடு போனது போல மானிப்பாய்க்குப் போனேன். எந்தவொரு முகாமுக்கும் போகக் கூடிய மனநிலையோ, அங்கு போய் காரியம் சாதிக்கலாம் என்று நம்பிக்கையோ எனக்கு இருக்கவில்லை.

எல்லா முகாம்களுக்கும் பொறுப்பான தளபதியிடம் போய் நான் சொன்னாலும் ‘எங்களுக்கு இன்னமும் நிறைய மோட்டார் சைக்கிள்கள் தேவை. மக்களிடம் இருந்துதானே நாங்கள் இதைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம்’ என்று அன்பான பதில் வரலாம். அல்லது போனால் “தெரிஞ்சாக்கள், சொந்தக்காμர் என்று உந்தக்
கதையளைக் கேட்டுக் கொண்டு இஞ்சவரவேண்டாம்’ என்று கொஞ்சம் காரமான பதிலும் வரலாம்.

மானிப்பாயில் இருந்து நூலகத்திற்குச் சென்றேன். நூலக அலுவலகர் கணேசமூர்த்தி எமது தோழர். மானிப்பாயில் முகாம் போட்டுத் தங்கியிருக்கும் நண்பர்களின் வழப்புகள், நடமாட்டங்கள், மனநிலைகள் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கும். அந்தத் தென்பில் அவரிடம் சென்றேன். அவரிடம் போய் எனது பிரச்சனையைக் கூறினேன்.

‘இந்தக் கிழமை என்னிடம் வந்த பன்னிரண்டாவது ஆள் நீங்கள்’ என்று தெளிவான புள்ளிவிவரத்துடன் சோகமாக ஆμம்பித்தார் அவர். மோட்டார் சைக்கிள், கார், வீடு, ஆள், பொம்பிளைப் பிள்ளையள் என்று யாழ்ப்பாணத்தில என்ன காணாமல் போனாலும் மானிப்பாய்க்கு என்னைத் தேடிதான் வருகினம். இப்படியொரு விதி எனக்கு.’

‘மன்னிக்க வேண்டும் தோழர். நான் உங்களுக்கு கஸ்டம் தμவில்லை.. ஒரே ஊர்..அதை விட மோட்டார் சைக்கிளை எடுத்த தோழர்களையும் அடையாளம் தெரியுது.அந்த மோட்டார் சைக்கிளும் மானிப்பாய் முகாமில் இருக்கின்றது என்று தெளிவாய்ச் சொல்லுகினம்… அப்படி ஒரு மோட்டார் சைக்கிள் இஞ்ச யாரும் வைச்சிருக்கினமோ….’

‘நீங்கள் சொல்லுறமாதிரி ஒன்று இஞ்ச மானிப்பாயில் நிற்குதுதான். ஆனால்
அதை இனிமேல் திருப்பித் தரமாட்டாங்கள்.. உங்களுக்குத் தெரியும் தானே தோழர்.. இதில் நான் ஒன்றும் புதிசாய் சொல்லுறதுக்கு இல்லை..’

“எனக்கு அது தெரியும்.. ஆனால் ஒரு தர்மசங்கடமான நிலை. ஊருக்குள்ள எங்கட அமைப்புக்குக் கெட்ட பெயர் வரப்போகுது.. சரி இனி என்ன செய்யிறது..தளபதித் தோழர் மானிப்பாயிலதான் இருக்கிறாரோ?…. இல்லை வெளியில எங்கயும் போயிட்டாரா?..’

‘தோழர் தளபதி எங்கேயோ காலையில போயிட்டார்? அவரிட்ட சொன்னாலும் மோட்டார் சைக்கிள் திருப்பிக்கிடையாது.. ஒன்று செய்யலாம்…’

‘என்ன?’

‘இந்த மோட்டார் சைக்கிளை வேற மாவட்டத்திற்கு அனுப்பிவிடலாம்..’

‘வேற மாவட்டத்திற்கு அனுப்பி பிரச்சனையை எப்படி தீர்க்கிறது?’

இல்லை அடிக்கடி தங்கட மோட்டார் சைக்கிளைக் கண்டால் பறி கொடுத்தவைக்கு கோபமாயும், எரிச்சலாயும் இருக்கும். அதை திரும்பி வாங்கவேண்டும் என்ற ஆசையும் வரும். தொலைஞ்சது தொலைஞ்சது தான் என்று போக வேண்டும் என்றால் அவர்களுடைய கண்ணில அது படக்கூடாது.. இரண்டு மூன்று சமயம் இப்படித்தான் நடந்தது..’

தோழர் கணேசமூர்த்தியிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு மனச்சோர்வுடன் திரும்பினேன். அதற்குப் பிறகு எனது சொந்த ஊருக்கு போவதில்லை என்ற விடயத்தில் மிகக் கவனமாக இருந்தேன். ஐந்து நிமிடத்தில் போகவேண்டிய இடத்திற்கு ஒரு மணித்தியாலம் சுற்றிச்சுழன்று போனாலும் நான் எடுத்த முடிவில் எந்தவித மாற்றமும் கிடையாது.

ஒரு மாதத்திற்கு மேல் சென்றுவிட்டது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, ஒரு கெட்ட கனவை மறப்பது போல அந்த மோட்டார் சைக்கிள் நினைவிலிருந்து மறைந்து போகத் தொடங்கியது. ஒரு நாள் யாழ்ப்பாணம் புதிய சந்தைப் பகுதி போக வேண்டியிருந்தது. போன வேலையை முடித்துக் கொண்டு திரும்ப, சில கடைகள் தள்ளி ஆனந்தியின் அம்மாவும், ஆனந்தியின் தங்கையும் ஏதோ வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்குப் பேய் அறைந்தது போல ஒரு உணர்வு. அந்த இடத்தை விட்டு அவர்களின் கண்களில் அகப்படாமல் மெல்லத் தப்பிப் போய் விடுவோம் என்று மெல்ல காலடி எடுத்து வைத்தேன். அப்போதுதான் அது நடந்தது.

இந்தப்பக்கமாக திரும்பிய ஆனந்தியின் தங்கை, தனது தாயாரிடம் ஏதோ சொல்ல ஆனந்தியின் தாயார் எடுத்த பொருளை வைத்து விட்டு என்னைப் பார்த்தார். பிறகு என்னை நோக்கி நடந்தார். கூடவே ஆனந்தியின் தங்கையும் என்னை நோக்கி வந்தார். இனி ஒன்றும் செய்ய முடியாது, உண்மையை ஒத்துக் கொள்ளுவோம்
என்று முடிவெடுத்தேன்.

‘நான் இப்ப அமைப்பில் இருந்து முரண்பட்டு ஒதுங்கி இருக்கின்றேன். அதனால் எனக்கு ஒரு செல்வாக்கும் அமைப்பில் கிடையாது. நானும் முயற்சி செய்து பார்த்தேன்.. என்னால் உங்கட மோட்டார் சைக்கிளை பெற்றுத் தர முடியவில்லை. என்னை நீங்கள் மிகவும் மன்னிக்கவேண்டும்.’

இவ்வாக்கியங்களைப் பாடமாக்கிக் கொண்டு அவர்களை நோக்கி வீரமாக முன்னேறிச் சென்றேன்.

“சிவா உன்னைத்தான் தேடிக்கொண்டிருக்கிறன். கொஞ்ச நாளாய் காணேலை..’ ஆனந்தியின் அம்மா இப்படித்தான் ஆரம்பித்தார். சரி, இனி அடுத்தது அந்த மோட்டார் சைக்கிள் பிரச்சனையைத் ஆரம்பிக்கப் போகின்றார் என்பது எனக்குத் தெரிந்தது.

“வேற ஒரு இடத்திற்கு போகவேண்டி இருந்தது… அதான்.. எப்படி இருக்கிறியள்?’. மோட்டார் சைக்கிளைப் பற்றி கதைவராமல் இருக்க இப்படி வார்த்தைகளை எடுத்துவிட்டேன் நான். ஆனால் அது சும்மா உருப்படாத வெத்து வேட்டு.

“சிவா நான் உன்னட்டை சொன்ன நான் எல்லே.. எங்கட மோட்டார் சைக்கிள்..’

“ஓம் அம்மா.. அது..’

“நன்றி சிவா..’

“என்னத்துக்கு அம்மா நன்றி?’

“மோட்டார் சைக்கிளை இரண்டு மூன்று நாளில கொண்டு வந்து கொடுத்துவிட்டுப் போய் விட்டார்கள்.. நீ சொன்னதாய் சொல்லி உன்டை பெயரையும் சொன்னவை.?’

“ஓம்.. ஓம்.. சொன்னவை… வண்டி சரியாய் தானே இருந்தது..’

“வண்டியில ஒரு சின்னக் கீறலும் கிடையாது.. உனக்கு நன்றி சொல்லத்தான் தேடிக் கொண்டிருந்தனான். இவளிட்டையும் சொல்லி வைச்சிருந்தனான்.. உன்னைக் கண்டால் சொல்லச் செல்லி..’ ஆனந்தியின் தங்கையும் வெகுநேரமாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

‘சரி அம்மா கணநேμம் நான் இதில நிற்க ஏலாது… போட்டுவாறன்… மோட்டார் சைக்கிளை கவனமாய் பார்த்துக் கொள்ளுங்கோ..’

‘அது கொழும்புக்கு போட்டுது..’ ஆனந்தியின் அம்மா சத்தமாக சொன்னது எனது காதில் வந்து விழுந்தது.

அவர்களுக்கு அந்த மோட்டார் சைக்கிள் பிரச்சனை முடிந்தது. ஆனால் எனக்கு இருபத்தி மூன்று வருசமாக அது முடியாமல் இருக்கின்றது. யார், யாரிடம் சொல்லி, அந்த வண்டியை திருப்பிக் கொண்டுபோய் கொடுத்தார்கள் என்பது இன்றுவரை எனக்குப் புரியாத ஒரு மர்மம்.

Comments are closed.